شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
حج پياده از سواره رفتن افضل است مگر به واسطه پياده رفتن ضعفى بر او عارض شود كه مناسك و عبادات را از نظر كمّ و كيف آنطور كه بايد بجاى آورد نتواند اداء كند كه در اين صورت سواره افضل است .
و دليل بر افضليت پياده اين است كه حضرت ثانى الحج مولانا الحسن عليه السلام چندين بار پياده به سفر حج رفتند و طبق گفته بعضى اين اسفار بيست و پنج بار بوده و در تمام آنها محامل و شتران در جلو حضرتش مىرفتند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
بعضى ديگر آنها را بيست بار نوشتهاند چنانچه اين روايت را مرحوم شيخ در تهذيب نقل فرموده و مرحوم مصنف نيز در كتاب دروس تنها همين روايت را نقل و غير آن را ذكر نفرموده .
و سپس مىفرماين :
و اين نقل خود دليل افضل بودن پياده رفتن از سواره است زيرا حضرت مجتبى عليه السلام نسبت به سنّت و شريعت جدّش از ديگران آگاهتر و مطلعتر بودهاند و اگر احيانا سواره افضل بود حقش بود كه در اين سفر اهتمام ايشان بسواره رفتن باشد .
و دليل دومى كه بر افضليت پياده مىتوان آورد اين كه در پياده تحمّل مشقّت بيشترى بايد بشود و از باب اينكه افضل اعمال پرمشقّتترين آنها است بايد پياده رفتن فضيلتش بيشتر باشد .
مترجم گويد :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 43
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٣