اگر قبل از تقصير از روى عمد به جماع مبادرت كند در صورتى كه فاعل موسر ( متمكن و متموّل ) باشد لازم است يك شتر و بفرض متوسط الحال بودنش يك گاو و اگر معسر ( فقير ) باشد يك گوسفند بعنوان كفاره بايد بدهد .
مرحوم شارح مىفرماين :
مناط علم بحالات سهگانه ( يسر و توسط و اعسار ) حكم عرفى است نسبت به حال و مكان اين سه گروه به اين معنا كه چه بسا شخص باعتبار موقعيّت مكانى معسر ولى نسبت به مكان ديگر موسر يا متوسط الحال شمرده مىشود .
و سپس مىفرماين :
فاعل در صورتى كه از روى جهل بمسئله يا فراموشى به عمل مزبور اقدام نمايد كفارهاى بعهدهاش نيست .
متن :
و يستحب التشبه بالمحرمين بعده أي بعد التقصير به ترك لبس المخيط و غيره كما يقتضيه إطلاق النص و العبارة ، و في الدروس اقتصر على التشبه به ترك المخيط و كذا .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
بعد از تقصير و اتمام عمره مستحب است خود را به صورت محرمين باقى بدارد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
يعنى لباس دوخته و غير آن را بتن ننمايد چنانچه اطلاق خبر و عبارت مصنف ( ره ) در اينجا مقتضى اين حكم مىباشد ولى در كتاب دروس فرموده :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 396
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٩٦