كلام اين قائل وجيه و نيكو است اما مشروط باينكه از ابتداء قصد تراشيدن تمام سر را نداشته باشد و اين عزم در اثناء حادث گردد ولى در غير اين صورت از به دو امر بطور حرام واقع شده و لاجرم بجاى تقصير قرار نمىگيرد .
ناگفته نماند : در صورتى كه حلق سر از روى فراموشى و يا جهل بمسئله باشد كفارهاى بر فاعل واجب نيست .
و لازم بيادآورى است كه حرمت تراشيدن سر منحصر به قبل از تقصير نبوده بلكه بعد از آن نيز جايز نيست زيرا بلند نگاه داشتن مويها به منظور حج است كه در آن جزء اعمال منى سر را بتراشد بنابراين فرقى بين قبل از تقصير و بعد از آن نيست .
قوله : للنهى : از جمله اخبارى كه از آن نهى از حلق استفاده مىشود حديثى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 9 ص 542 به اين شرح نقل فرموده :
محمد بن الحسن باسنادش از موسى بن القاسم از صفوان بن يحيى از معاوية بن عمار از مولانا ابى عبد اللّه عليه السلم در حديثى قال :
و ليس فى المتعة الا التقصير .
متن :
لو جامع قبل التقصير عمدا فبدنة للموسر ، و بقرة للمتوسط ، و شاة للمعسر ، و المرجع في الثلاثة إلى العرف بحسب حالهم و محلهم ، و لو كان جاهلا أو ناسيا فلا شيء عليه .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 395
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٩٥