مذكور مسلمان باشند و يا كافر مشروط باينكه از كفارى نباشند كه ازدواج با محارم را حلال و جايز بداند همچون طائفه مجوسى چه آن كه در اين صورت محرم محسوب نمىشود .
متن :
و يكفي ظن السلامة ، بل عدم الخوف على البضع ، أو العرض بتركه ، و إن لم يحصل الظن بها ، عملا به ظاهر النص ، وفاقا للمصنف في الدروس .
شرح فارسى :
در زن عازم به سفر حج همين كه گمان و ظن بسلامت خود داشت كافى است در اينكه حج بر وى واجب باشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
بايد گفت ظن بسلامت نيز لازم نيست بلكه همين مقدار كه بر ناموس و آبروى خود خائف نبود و از ناحيه ترك محرم از توجه خطرى بيمناك نبود كافى در وجوب حج است چه آنكه ظاهر نص مقتضى اين معنا است و مرحوم مصنف نيز در كتاب دروس نيز همين طور فرموده است .
مترجم گويد :
مقصود از نص مشاراليه اخبارى است كه در اين باب وارد شده از جمله حديثى است كه صاحب وسائل آن را در ج 8 ص 109 به اين شرح نقل مىفرمايد :
محمد بن الحسن از صفوان از معاوية بن عمار قال : سئلت ابا عبد اللّه عليه السلام عن المرأة تحجّ به غير ولى ؟
قال : لا بأس و انكان لها زوج او اخ او ابن اخ فابوا ان تحجوا
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 39
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٩