نيست زيرا عبادات قطعا بايد راجح شرعى باشند .
ب : اقل ثوابا به اين معنى كه عبادتى با اينكه صحيحست در مقام موازنه و سنجش در وقتى و حالى ثوابش از زمانى و حالى ديگر كمتر است همچون نماز در حمام و مسجد كه در هردو صورت صحيح است ولى ثواب نماز در حمام كمتر از نماز در مسجد است فلذا به اين اعتبار مىگويند نماز در حمام مكروه است نه اينكه ترك آن راجح از فعلش باشد .
بنابراين اصل نماز در حمام راجح شرعى است نهايت ثواب آن كمتر است از نماز در مسجد يا خانه ، لذا اطلاق مكروه بر آن منافات با استحباب ذاتى آن ندارد چه آنكه مكروه در اين اطلاق باصطلاح اصولى نيست .
با توجه به اين مقدمه مىگوئيم :
اصل قران در طواف ذاتا و شرعا راجح و مستحب است و اين منافات ندارد كه ثوابش از غير قران كمتر باشد و به اين عنايت به آن اطلاق مكروه نمود .
مرحوم شارح بعد از نقل فرموده ابن زهره مىفرماين :
كلام ايشان نيكو و در كمال حسن است و بايد گفت هردو امر مستحب است يعنى :
اكتفاء به 360 شوط و اضافه كردن چهار شوط ديگر به آن .
بنابراين كلمه ( و ان ) در كلام شارح بهتر است به فتح همزه قرائت شود تا باصلهاش تأويل به مصدر رفته عطف تفسير براى ( حسن ) گردد يعنى تقدير عبارت چنين مىشود :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 373
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٧٣