كلمه [ استلام ] بدون همزه بعد از لام از باب افتعال مشتق از سلام ( بكسر سين ) كه به معناى سنگ است بوده بمعنى مسّ نمودن سنگ است و ممكن است از سلام ( بفتح سين ) كه به معناى درود و تحيّت است مأخوذ باشد به معناى ردّ سلام و تحيّت از جانب سنگ به خودش باشد و بعضى از اهل فن اين كلمه را با همزه بعد از لام ضبط نموده تا از باب استفعال و مأخوذ از لأمه ( بفتح لام و سكون همزه ) به معناى زره باشد چه آنكه طائف با مسّ نمودن حجر الاسود گويا آن را براى خود سلاح و سپر از آتش دوزخ قرار مىدهد .
مترجم گويد :
دليل بر استحباب اين امر رواياتى است از جمله حديثى كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 9 ص 408 چنين نقل مىنمايد :
محمد بن يعقوب از محمد بن يحيى از احمد بن محمد از على بن النعمان از سعيد الاعرج از ابى عبد اللّه عليه السلم قال سئلته عن استلام الحجر من قبل الباب ؟
فقال : أليس انّما تريد ان تستلم الركن ؟
قلت : نعم .
قال : يجزيك حيثما نالت يدك .
متن :
و تقبيله مع الإمكان ، و إلا استلمه بيده ، ثم قبلها أو الإشارة إليه إن تعذر ، و ليكن ذلك في كل شوط ، و أقله الفتح و الختم .
شرح فارسى :
ش : بوسيدن حجر الاسود يا با دست به آن اشاره نمودن نيز از مستحبات است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 348
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٤٨