اگر قبل از رسيدن به آن اين شك بر او حادث شد اين جا نيز طوافش باطل است مثل صورت شك در نقيصه اعم از اينكه يقين به اكمال هفت شوط داشته باشد يا چنين قطعى بر او حاصل نباشد و جهت بطلان طواف در اين صورت اين است كه طائف بعد از حصول شك مردد بين دو امر محذور واقع مىگردد :
الف : كامل كردن شوط و ادامه آن تا بحجر الاسود برسد كه اين امر مستلزم احتمال زيادى عمدى است .
ب : قطع شوط كه آن نيز مستلزم احتمال نقيصه عمدى است .
و اينكه مرحوم مصنف قيد ( ان كان على الركن ) را در متن نياوردند جهتش اين است كه به اين قيد احتياجى نيست زيرا اگر قبل از رسيدن بركن شك نمود چنانچه گفتيم حكمش همچون شك در نقيصه بوده كه آن را قبلا فرمود پس بقرينه ذكر شك در نقيصه اطلاق عبارت متعيّنا ناظر به صورتى است كه طائف شك را در وقت رسيدن بركن نموده باشد .
قوله : بعد فراغه منه : ضمير در [ فراغه ] به طائف و در [ منه ] به طواف راجع است .
قوله : كان شك بين كونه تاما أو ناقصا : ضمير در [ كونه ] به طواف راجع است .
قوله : مع تحققه عدم الاكمال : ( تحقق ) به معناى علم و قطع بوده و اضافه آن به ضمير كه بطائف راجع است از قبيل اضافه مصدر بفاعل بوده و ( عدم الاكمال ) مفعول آنست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 336
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٣٦