شارح ( ره ) مىفرماين :
حرمت منحصر در ايندو جمله نيست بلكه همانطورى كه بعضى از فقهاء فرمودهاند و مرحوم مصنف نيز در كتاب دروس اختيار نموده مطلق قسم بر محرم غير مشروع مىباشد .
البته حرمت قسم در جائى است كه احتياجى به آن نباشد فلذا در صورت اضطرار به آن مثل اينكه بخواهد حقى را اثبات و يا باطلى را نفى نمايد اشكالى نداشته و اقوى اين است كه از دو جمله مزبور نيز مىتواند استفاده نموده و كفارهاى بر او ثابت نمىشود .
متن :
و الفسوق و هو الكذب مطلقا و السباب للمسلم ، و تحريمهما ثابت في الإحرام و غيره ، و لكنه فيه آكد كالصوم و الاعتكاف و لا كفارة فيه سوى الاستغفار .
شرح فارسى :
11 - 12 - مرحوم مصنف مىفرماين :
ارتكاب فسوق يعنى دروغ در هرحال و بهر نحو كه باشد چه دروغ بر خدا و معصومين عليهم السلام و چه بر غير ايشان نسبت به محرم حرام است .
و نيز دشنام و ناسزا گفتن به مسلمان در حق وى نامشروع و غير مجاز مىباشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
تحريم ايندو بطور مطلق حرام است چه در حال احرام و چه در غير اينحال ولى در اين حال حرمتش مؤكد مىباشد همانطورى كه حرمت و عدم جواز ايندو در حال روزه و اعتكاف نسبت به غير اين دو شديدتر است ولى كفارهاى بر آن مترتب نيست مگر استغفار و
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 295
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٩٥