گياهى شبيه نعناع مىباشد ) و حنّاء ( بفتح حاء و تشديد نون گياهى است كه از برگ آن بعد از خشك كردن و نرم نمودن جهت خضاب استفاده مىكنند ) و عصفر ( بضم عين و سكون صاد و ضم فاء گياه معطّرى است برنگ سرخ ) .
سپس مىفرماين :
و اما گياهانى كه مقصود از آنها صرفا مصرف بويائى است همچون گياهان تازه نظير گلها و ياسمنها تمام داخل در ريحان بوده و استعمال آنها براى محرم حرام نيست ولى اقوى از نظر ما اين است كه استشمام اين نوع گياهان نيز حرام مىباشد چنانچه مرحوم مصنف در كتاب دروس نيز به همين رأى است ولى از ظاهر عبارتش در اينجا استفاده مىشود كه حرمت آنها را قبول ندارد .
مترجم گويد :
شايد وجه ظهور اين باشد كه مرحوم مصنف در متن فرمود : استعمال طيب حرام است و ظاهرا كلمه طيب معادل عطر باشد و پرواضح است كه به نباتات مورد بحث طيب يا عطر نمىگويند .
متن :
و استثنى منه الشيح و الخزامي و الإذخر و القيصوم إن سميت ريحانا .
شرح فارسى :
شارح ( ره ) مىفرماين :
و از حرمت استشمام طيب چند گياه ديگر نيز استثناء شدهاند بشرح زير :
شيح ( گياه معطرى است كه به آن درمنه گويند ) و خرامى ( بضم خاء و فتح راء و ميم بر وزن حبارى گياه خوشبوئى است ) و اذخر ( به
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 291
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٩١