از زوال ظهر از بلدى كه مقيم در آن است خارج شود ولى در نماز چنين شرطى نيست .
شارح ( ره ) مىفرماين :
دليل قاعده كلّى كه مصنّف ( ره ) فرموده روايتى است كه در اين باب وارد شده .
مؤلف گويد :
مقصود از روايت مشاراليها حديثى است كه صاحب وسائل آن را در ج 5 ص 492 به اين شرح نقل نموده :
و فى عيون الاخبار باسانيد تأتى عن الفضل بن شاذان ، عن الرّضا عليه السّلام فى كتابه الى المأمون :
و التّقصير فى ثمانية فراسخ و ما زاد و اذا قصرت افطرت .
و نيز روايت صحيحهاى است كه مرحوم ملّا احمد تونى آن را در حاشيه مخطوطه چنين آورده :
روى معوية بن وهب فى الصحيح عن الصّادق عليه السّلام انّه اذا قصرت افطرت و اذا افطرت قصرت .
و سپس مىفرماين :
اينكه بعضى از اصحاب قاعده را خدشه نموده و در بعضى موارد بين روزه و نماز فرق گذاردهاند صحيح نيست .
مؤلف گويد :
مقصود شارح ( ره ) از بعض الاصحاب مرحوم شيخ در نهايه و مبسوط مىباشد كه فرموده كسى كه مسافرتش به منظور صيد براى تجارت باشد نمازش تمام ولى روزهاش قصر است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 191
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٩١