و پس از آن در مقام مناقشه در دليل الحاق مىفرماين :
اكثر فقهاء مسئله مذكور را در كتاب صوم متعرّض نشده و از آن در كتاب صلوة مبحث صلوة مسافر بحث كرده و حكم ناسى را اينطور گفتهاند :
اگر ناسى در وقت ذاكر شد اعاده نمازى كه در سفر تمام خوانده لازم است زيرا نصّ دلالت بر آن دارد .
و مقصودشان از نص ، روايتى است كه صاحب وسائل آن را در ج 5 ص 530 به اين شرح نقل نموده :
محمّد بن يعقوب ، از محمد بن الحسين ، از علىّ بن النّعمان ، از سويد القلا ، از ابى ايّوب ، از ابى بصير ، از ابى عبد اللّه عليه السّلام قال :
سئلته عن الرّجل ينسى فيصلّى فى السّفر اربع ركعات ؟
قال : ان ذكر فى ذلك اليوم فليعدو ان لم يذكر حتّى يمضى ذلك اليوم فلا اعادة عليه .
و از اين حكم معلوم مىشود تكليف ناسى آنست كه اگر در وقت ملتفت شود اعاده لازم و در غير اين صورت تكليفى ندارد قهرا مناسب با اينحكم آنست كه در باب روزه بفرمايند :
اگر مسافر از روى نسيان در حال سفر روزه گرفت و بعد از انقضاء روز ملتفت شد روزهاش صحيح و قضاء ندارد زيرا وقت فوت و التفاتش بعد از انقضاء وقت واقع شده .
و امّا اينكه ناسى همچون عامد مقصّر بوده و وجهش آن است كه در تحفّظ تقصير نموده كلام مورد اعتنائى نيست و نمىتوان آن را قبول كرد زيرا حالت مزبور چه بسا با رعايت مقدّمات وسعى در رعايت قوّه ذاكره عارض مىشود و بفرض اينكه در مقدّمات تقصير كرده باشد بعد از عروض اين
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 188
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٨٨