دو حقّه لازمست و بعد از زياد شدن رؤس شتران منحصرا به پنجاهتا پنجاهتا محاسبه مىشود تا به عدد 120 برسد و در اين عدد محاسبه مزبور تخلّف پيدا نموده و با سه چهلتا آن را بايد حساب نمود ، پس نصاب بعد از يازدهمين بعضى از افرادش منحصرا با پنجاه محاسبه مىشود مانند عدد 100 و زائد بر آن تا 120 و بعضى از آحادش تنها با چهل منطبق مىشود نظير عدد مزبور لاجرم صحيح است كه بگوئيم بعد از 91 كه نصاب يازدهمين هست بين دو محاسبه مخيّر هستيم به اين معنا عددى كه با پنجاه فقط حساب مىشود مثل عدد 100 منحصرا با آن و عددى كه فقط با چهل منطبق مىشود مانند 120 صرفا با آن و عددى كه با مجموع هردو حساب مىشود اجتماعشان را بايد ملاحظه كرد نظير عدد 140 كه دو حقّه و يك بنت لبون لازمست و در عددى كه با هردو سازگار است مانند 200 مخيّر هستيم بين چهار حقّه يا پنج بنت لبون چنانچه از قاعدهاى كه بعدا در باب نصاب بقر ذكر مىشود حكم اينطور استفاده مىشود .
قوله : و فى اطلاق المصنّف الحكم بذلك : مشاراليه [ ذلك ] فى كلّ خمسين حقّه او فى كلّ اربعين بنت لبون مىباشد .
قوله : لشموله ما دون ذلك : ضمير در [ لشموله ] باطلاق مصنّف راجع بوده و مشاراليه [ ذلك ] عدد 121 مىباشد .
قوله : قبل ما ذكرناه : مقصود از [ ما ذكرناه ] عدد 121 مىباشد قوله : فانّ من جملته : ضمير در [ جملته ] به ما ذكرناه يعنى 121 عود مىكند .
قوله : فيها ثلاث بنات لبون : ضمير در [ فيها ] به 120 راجع است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 35
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٥