حكم انفال
شرح فارسى : شارح ( ره ) مىفرماين :
مشهور بين فقهاء اينست كه انفال در زمان غيبت امام عليه السّلام بر تمام محبّين و شيعيان ائمّه عليهم السّلام مباح است ، فلذا هرگونه تصرّفى در اراضى انفال از قبيل احياء و برداشتن درختان و قطع چوبها براى مصرف سوخت ، احداث بناء و مرافق و غير اينها جايز و بدون مانع است و در اين حكم تمام اشخاص با هم مساويند .
بلى از ميان انفال تنها ارث ميّتى كه بدون وارث است واجد حكم مزبور نيست بلكه لازمست آن را صرفا به مصرف فقراء و مستمندان شهر ميّت و همسايگان او رسانيد و دليل اين حكم روايتى است كه در اين مقام وارد شده است .
و در مقابل اين رأى دو عقيده ديگر هست :
الف : بعضى از فقهاء فرمودهاند : آن را بهر فقيرى ميتوان داد چه از شهر ميّت باشد و چه در غير آن زندگى كند زيرا دليلى كه آن را به فقراء بلد ميّت اختصاص داده ضعيف مىباشد و به آن نميتوان تمسّك نمود .
شارح ( ره ) بعد از نقل اين قول آن را تقويت و اختيار مىنمايد .
ب : برخى ديگر از فقهاء فرمودهاند آن را به تمام مردم ميتوان داد اعمّ از فقراء يا غير ايشان ، فقراء نيز از بلد ميّت بوده يا از غير آن باشند همان طورى كه ديگر انفال را مىتوان به اين نحو مصرف نمود .
مؤلف گويد :
دليل بر مرام مشهور رواياتى است از جمله حديثى كه مرحوم صاحب