نصاب در شتر 12 تا است به اين شرح :
1 - 5 شتر : كه در آن يك گوسفند بايد بدهد .
2 - 10 شتر : كه در آن دو گوسفند لازمست .
3 - 15 شتر : كه در آن سه گوسفند لازمست .
4 - 20 شتر : كه در آن چهار گوسفند واجست .
5 - 25 شتر : براى آن 5 گوسفند بايد بدهد .
و چنانچه ملاحظه مىشود پنج نصاب اوّل هركدام مشتمل بر پنج شتر بوده كه براى هركدام يك گوسفند لازمست داده شود .
شارح ( ره ) مىفرماين :
معناى اين عبارت آنست كه بر هركدام از نصابها اگر كمتر از 5 شتر اضافه شود همان زكاتى را كه قبلا مىداده بايد بدهد نه بيشتر از آن مگر مقدار زيادى به 5 رأس برسد كه علاوه بر زكات قبلى مال ديگرى لازمست .
و سپس نكتهاى را متذكّر شده و فرموده :
در شتران فرقى بين تذكير و تأنيث آنها نيست بلكه هردو با هم از اين نظر مساوى مىباشند و اينكه مصنّف در متن عبارتى آورد كه مشعر بر تأنيث آنها است صرفا به جهت تبعيّت از نصّ بوده كه آن هم قابل توجيه است و آن اينكه بگوئيم چون مذكّر و مؤنّث ايندو در تحت اسم دابّه قرار دارند به اين اعتبار از هر دو بلظ مؤنّث مىتوان تعبير كرد چنانچه از غنم به لحاظ اينكه در تحت اسم شاة قرار دارد مىتوان بمؤنّث تعبير نمود .
مؤلف گويد :
مقصود شارح ( ره ) از عبارت مشاراليها اين عبارت است : [ كلّ واحد ]
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 28
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٨