اختصاص داده شود زيرا در غير اين صورت لازم مىآيد جماعت دوّم در وقت تشهّد اوّل امام بنشينند و به همين مقدار وقت را بهدر دهند و اين امر با بناء نماز مزبور با تخفيف و تسريع در اتمام عمل منافى مىباشد .
شارح ( ره ) در جواب اين استدلال مىفرماين :
امام جماعت بايد سه ركعت نماز را به نحوى بخواند كه دو فرقه هركدام سه ركعت خود را با او بخوانند يعنى در حقيقت سه ركعت وى بايد به قدر شش ركعت طول بكشد و اين فرقى نمىكند كه دو ركعت اوّل را با جماعت اوّل بخواند و ركعت باقيمانده را با جماعت دوّم يا عكس آن را انجام دهند ، پس اگر به جماعت اوّل يك ركعت ديگر ايثار كنيم و مجموعا دو ركعت را آنها با امام بخوانند تخفيفى در نماز حاصل نمىشود تا در نتيجه آن را مرجّح فرموده علّامه قرار دهيم و از اين گذشته به فرض اگر جماعت دوّم را به يك ركعت باقيمانده اختصاص دهيم چه بسا ايشان وقتى خود را به امام ملحق مىكنند كه وى هنوز در خواندن تشهّد اوّلست و ايشان بايد صبر كنند تا وى براى ركعت سوّم بايستد پس در اين فرض نيز جماعت دوّم براى تشهّد اوّل امام لازمست صبر كنند و اشكال مذكور در اينجا نيز پيش مىآيد .
پس ترجيح با فرموده مشهور است و مرجّح همان تقريرى است كه گذشت .
قوله : مع بنائها : يعنى بناء نماز خوف .
قوله : باستدعائه زمانا : ضمير مجرورى در [ استدعائه ] به تكليف راجعست .
قوله : على التّقدير الآخر : مقصود فرضى است كه جماعت اوّل
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 375
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٧٥