قوله : و الامام فى قرائة الثّانية : كلمه [ واو ] حاليّه بوده و مقصود از [ الثّانية ] ركعت دوّم است .
قوله : فيصلّى بهم ركعة : ضمير فاعلى در [ يصلّى ] به امام و ضمير مجرورى در [ بهم ] به جماعت دوّم عود مىكند .
قوله : الى ان يرفعوا من سجود الثّانية : يعنى جماعت تا زمانى كه سر از سجده دوّم بردارند باقى است بنابراين ضمير فاعلى در [ يرفعوا ] به جماعت دوّم راجعست .
قوله : فينفردون و يتمّون صلوتهم : ضميرهاى جمع تماما به مأمومين كه جماعت دوّم باشند راجعست .
قوله : ثمّ ينتظرهم الامام : ضمير منصوبى در [ ينتظرهم ] به جماعت دوّم راجعست .
قوله : حتّى يتمّوا : يعنى تا نمازشان را باتمام رسانند .
قوله : و يسلّم بهم : ضمير فاعلى در [ يسلّم ] به امام و ضمير مجرورى در [ بهم ] به جماعت دوّم راجعست و كلمه [ باء ] در [ بهم ] به معناى [ مع ] مىباشد .
قوله : و انّما حكمنا بانفرادهم : يعنى انفراد جماعت دوّم از امام ، مقصود عبارت : فينفردون و يتمّون الخ مىباشد .
قوله : مع انّ العبارة : يعنى عبارت متن كتاب .
قوله : لا يقتضيه : ضمير منصوبى به انفراد راجع است و حاصل آنكه :
با اينكه در عبارت متن اين كلمه [ ينفردون ] وجود ندارد و اقتضاى آن را هم ندارد معذلك در شرح به آن تصريح نموديم .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 371
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٧١