قوله : و استند المانع ايضا : قائلين بعدم جواز نافله بر كسى كه فريضه به ذمّهاش هست نيز به اخبارى تمسّك كردهاند كه مضمون آنها نهى از نافله است ولى حمل آنها بر كراهت موجب حصول جمع بين آن و اخبار ترخيص مىشود .
مؤلف گويد :
از جمله اخبار ناهيه : روايتى است كه صاحب وسائل در ج 3 ص 206 به اين شرح نقل نموده :
محمّد بن الحسن ، از ابن ابى عمير ، از عمر بن اذينه ، از زرارة ، از ابيجعفر عليه السّلام انّه سئل عن رجل صلّى به غير طهور او نسى صلوات لم يصلّها لو نام عنها ، قال يقضيها اذا ذكرها فى اىّ ساعة ذكرها ( الى ان قال ) و لا يتطوّع بركعة حتّى يقضى الفريضة كلّها .
قوله : و حمله على الكراهة : يعنى حمل خبر دالّ بر منع .
قوله : نعم يعتبر عدم اضرارها الخ :
شارح ( ره ) مىفرماين :
البتّه در جواز نافله شرط است كه شخص مشغول الذّمه به فريضه نبايد بقدرى اقبال بفعل نافله داشته باشد كه توجّهش از فريضه منقطع شده و در نتيجه باتيان فرائض ضرر وارد شود .
و سپس مىفرمايد :
در اختلافى كه بين حضرات است در اينكه مشغول الذّمه به فريضه آيا مىتواند نافله بخواند يا در حق وى نافله مشروع نيست فرقى نمىكند نافله از ذوات الاسباب بوده همچون نافله نمازهاى راتبه يا غير آن باشد
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحه 355
پدیدآورندگان: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص۳۵۵