سپس در ذيل [ او الجمعة ] مىفرماين :
و وجه آن اينست كه اين روز وقت اجابت دعاء است حتّى در روايت آمده كه بندهاى از بندهگان خدا حاجتى را از حقتعالى سؤال نموده پس خداوند متعال قضاء حاجتش را به تأخير انداخته تا روز جمعه فرابرسد .
قوله : اطلق بعديّتها عليها تغليبا : ضمير فاعلى در [ اطلق ] به مرحوم مصنّف و ضمير مجرورى در [ بعديّتها ] به صلوة ، و در [ عليها ] به ثلاثة ايّام راجعست .
قوله : لانّها تكون فى اوّل الثّالث : ضمير در [ لانّها ] بصلوة استسقاء راجعست .
قوله : آخرها الاثنين : ضمير در [ آخرها ] به ثلاثة ايّام راجع بوده و مقصود از [ الاثنين ] روز دوشنبه است .
قوله : و هو منصوص : ضمير [ هو ] به كون آخرها الاثنين راجع است .
قوله : فلذا قدّمه : ضمير فاعلى در [ قدّمه ] به مصنّف و ضمير مفعولى به [ يوم الاثنين ] راجعست .
قوله : لانّها وقت لاجابة الدّعاء : ضمير در [ لانّها ] بجمعة راجعست .
قوله : حتّى روى انّ العبد ليسئل : مقصود از روايت مشاراليها روايتى است كه صاحب وسائل آن را در ج 5 ص 68 به اين شرح نقل نموده احمد بن محمّد بن خالد البرقى در كتاب محاسن ، از ابن محبوب روايت را بطور مرفوعه اينطور نقل مىكند :
قال ابو عبد اللّه عليه السّلام : انّ المؤمن ليدعو فى الحاجة فيؤخّر
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 159
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٥٩