شارح ( ره ) مىفرماين :
نماز استسقاء در روز سوّم روز خوانده مىشود نه بعد از سه روز ، پس مىتوان گفت اطلاق بعديّت در عبارت مصنّف مجازى و از باب تغلى است يعنى چون نسبت به دو روز آن بعد واقع مىشود و تنها يك روز از اين سه روز قبل قرار نگرفته بلكه مقارن با روزه است لاجرم جانب دو روز را بر يك روز غلبه داد و بطور كلّى حكم به بعديّت نموده است .
و نيز جهت اينكه مصنّف ( ره ) دوشنبه را بر جمعه مقدّم كرد اينستكه در خصوص آن نصّ وارد شده ولى در جمعه چنين نيست بلكه تنها مشهور آن را ذكر كردهاند .
مؤلف گويد :
مقصود از نصّ روايتى است كه صاحب وسائل در ج 5 ص 164 آن را به اين شرح نقل نموده :
محمّد بن علىّ بن الحسين در كتاب عيون الاخبار از محمّد بن قاسم مفسّر ، از يوسف بن محمّد بن زياد و علىّ بن محمّد بن سيّار ، از پدرشان حسن بن علىّ العسكرى ، از آباء گرامش ، از مولانا الرّضا عليهم السّلام در حديثى :
انّ المطر احتبس فقال له المأمون : لو دعوت اللّه عزّ و جلّ ، فقال له الرّضا عليه السّلام : نعم ، قال : فمتى تفعل ذلك ؟ و كان يوم الجمعة فقال : يوم الاثنين فانّ رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله اتانى البارحة فى منامى و معه امير المؤمنين عليه السّلام فقال : يا بنى انتظر يوم الاثنين و ابرز الى الصّحراء و استسق فانّ اللّه عزّ و جلّ سيسقيهم الى ان قال فلمّا كان يوم الاثنين خرج الى الصّحراء و معه الخلائق الحديث .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 158
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٥٨