اينها موجب اميد به رحمت حقّ و مظانّ ترحّم حضرتش نسبت بگناهكاران مىباشد ، پس در صورتى كه باران آمد و لطف حقتعالى شامل ايشان شد كه مطلوب حاصل است و در غير اين صورت بار دوّم و سوّم و همچنين اعمال و افعال نامبرده را مكرّر كنند بدون اينكه از رحمتش نااميد شوند منتهى اعاده سه روز روزه ديگر لازم نيست بلكه بنا به همان سه روز اوّل بگذارند مشروط به اينكه بعد از سه روز اوّل افطار نكرده باشند و در غير آن سه روز ديگر لازمست روزه گرفته و پس از آن بصحراء روند بدون اينكه مأيوس شده و از رحمت واسعه الهى نااميد شوند .
قوله : لانّ ذلك ارجى للاجابة : مشاراليه [ ذلك ] ردّ مظالم است .
قوله : بسبب هذه : يعنى بسبب مظالم .
قوله : و خصّها اهتماما بشأنها : ضمير فاعلى در [ خصّها ] به مصنّف و ضمير مفعولى آن به مظالم راجعست چنانچه ضمير در [ بشأنها ] نيز به مظالم عود مىكند .
قوله : و ليخرجوا حفاة : ضمير جمع در [ يخرجوا ] به نمازگذاران راجع بوده و كلمه [ حفاة ] منصوب است تا حال باشد از ضمير جمع در [ وليخرجوا ] .
قوله : و نعالهم بايديهم : ضميرهاى جمع به نمازگذاران راجعست .
قوله : فى ثياب بذلة : كلمه [ بذلة ] بكسر باء و سكون ذال يعنى لباس مندرس و كهنه .
قوله : لانّهم مظنّة الرّحمة : ضمير جمع در [ لانّهم ] به صبيان
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 162
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٦٢