تكبير در ركوع به دو جهت :
اوّل : تكبيرة الاحرام اوّلين تكبيرى است كه در نماز گفته مىشود و بديهى است كه اگر حكمى مشترك بين آن و ديگر تكبيرات باشد همانطورى كه خودش اوّل است احكامش را نيز بهتر است اوّل ذكر نمايند .
دوّم : بعضى از فقهاء مثل سيّد مرتضى ( ره ) بلند كردن دست تا نرمى گوش را در تكبيرة الاحرام واجب مىدانند كه اين از مزاياى اضافى است كه فقط در اين تكبير مىباشد چه آنكه در غير آن كسى قائل بوجوب نشده است .
مرحوم مصنّف مىفرماين :
ج : مستحب است كف دستها به طرف قبله بوده و انگشتان تمام بسته و فقط انگشت شصت باز باشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اين كيفيّت در حالتى است كه دستها را بلند مىكند .
سپس مىفرماين :
اين حكم بر طبق فرموده مشهور است ولى بعضى گفتهاند :
شصتها را نيز مستحبّ است ببندد و بهر تقدير سزاوار است موقعى كه ابتداء بذكر كرد دستها را نيز در همان وقت بلند نموده و وقتى ذكرش بانتهاء رسيد دستها را به روى رانها قرار دهد كه اصحّ اقوال همين است .
مرحوم مصنّف مىفرماين :
د : مستحبّ است مصلّى در اوّل نماز شش تكبير گفته و بدين وسيله
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 476
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٧٦