براى سلام آداب و مستحبّاتى است كه برخى از آنها در اينجا ذكر مىشود :
مرحوم مصنّف مىفرماين :
الف : مستحبّ است در حال سلام به هيئت متورّك نشسته باشد .
ب : اگر مصلّى نمازش فرادى مىباشد مستحبّ است ابتداء سلامش به طرف قبله اشاره كرده و در دنباله آن با گوشههاى چشم به طرف راست ايماء نمايد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اما استحباب اشاره به قبله مدرك و مستندى ندارد و تنها در روايت و فتاوى اينطور وارد شده كه سلام به طرف قبله باشد و از كلمه ايماء اثرى نيست .
مؤلف گويد :
مقصود از نصّ مزبور روايتى است كه صاحب وسائل در ج 4 ص 1008 چنين نقل نموده :
از حسين بن سعيد از محمّد بن سنان از ابن مسكان از ابى بصير از ابيعبد اللّه عليه السّلام قال : اذا كنت اماما فانّما التّسليم ان تسلّم على النّبى صلّى اللّه عليه و آله السّلام علينا و على عباد اللّه الصّالحين فاذا قلت ذلك فقد انقطعت الصّلاة ، ثمّ تؤذّن القوم فتقول و انت مستقبل القبلة السّلام عليكم و كذلك اذا كنت وحدك تقول : السّلام علينا و على عبادك الصّالحين مثل ما سلّمت و انت امام ، الحديث .
و سپس مىفرمايد :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 468
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٦٨