قوله : انحصاره فيه : ضمير در [ انحصاره ] به تشهّد و در [ فيه ] به ما ذكره المصنّف هنا راجعست .
قوله : ثمّ اختار وجوبه تخييرا : ضمير در [ وجوبه ] به ما حذفنا راجع است .
متن :
و يجب التشهد ( جالسا مطمئنا بقدره ، و يستحب التورك ) حالته كما مر ( و الزيادة في الثناء و الدعاء ) قبله ، و في أثنائه و بعده بالمنقول .
شرح فارسى :
مرحوم مصنّف مىفرماين :
واجب است تشهّد در حال جلوس به حالت استقرار واقع شده و ذكر آن را در حالى بگويد كه بدنش آرام و بدون حركت باشد .
و مستحبّ است كه به هيئت متورّك بنشيند و همچنين مستحبّ است كه در ثناء و دعاء قبل از قرائت صيغه تشهّد و بعد از آن بيفزايند شارح ( ره ) مىفرماين :
معناى تورّك را قبلا گفتيم .
سپس مىفرماين :
دعاء قبل از تشهّد يا بعد از آن و در اثناء را به آنچه نقل شده بخوانند .
مؤلف گويد :
از جمله رواياتى كه مشتمل بر تمام اين زيادات مستحبه است روايتى است كه مرحوم صاحب وسائل در ج 4 ص 989 به اين شرح نقل فرموده :
از محمّد بن الحسن از نضر از زرعه از ابى بصير از ابى
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 456
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٥٦