عبده و رسوله ، اللّهم صلّ على محمّد و آل محمّد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اطلاق تشهّد بر مجموع صيغهاى كه تمام اجزائش شهادت نيست بلكه جزئى از آن صلوات است يا از باب تغليب بوده و يا تشهّد حقيقت شرعيّه شده است در مجموع مزبور .
مؤلف گويد :
مقصود از تغليب غلبه دادن اسم اكثر است بر اقلّ چه آنكه اكثر اجزاء از سنخ شهادت است و تنها جزء كمى غير آن است .
و سپس مىفرمايد :
صيغهاى را كه مرحوم مصنّف براى تشهّد ذكر فرموده اكمل صيغ بوده و قطعا قرائت آن در نماز مجزى است و اجماع علماء نيز بر آن است لكن از نظر مصنّف ( ره ) خواندن آن متعيّن نيست بلكه حذف كلمه [ وحده لا شريك له ] ، از نظر ايشان جايز است چنانچه لفظ [ عبده ] را نيز مىتوان نياورد اعمّ از اينكه ( رسول ) را به ضمير يا اسم ظاهر اضافه نمايند يا فقط در خصوص اضافه به اسم ظاهر يعنى بگويند [ رسول اللّه ] .
بنابراين صيغه مذكور در متن فرد اكمل واجب تخييرى بوده و افراد ديگرش آنهائى استكه اشاره شد مانند افراد واجب تخييرى كه در تسبيحات اربعه گفته شد .
و بعد مىفرماين :
ممكنست رأى مرحوم مصنّف در اينكتاب بر انحصار صيغه تشهّد در عبارت مذكور باشد چه آنكه نصّ صحيح دلالت بر آن دارد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 454
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٥٤