و سپس مىفرمايد :
اختلاف اخبار منشأ اختلاف اقوال و آراء فقهاء شده است و هركدام بخبرى عمل نموده و ديگرى را يا توجيه كرده و يا رد نموده است و مرحوم مصنف نيز در هركتابش قولى را اختيار كرده :
در اينجا بطور مطلق قرائت را بر تسبيح ترجيح داده و در كتاب دروس قرائت را بر خصوص امام و تسبيح را در حق مأموم راجح دانسته است و در كتاب بيان تسبيح و قرائت را در حق منفرد مساوى دانسته و در كتاب ذكرى مسئله را به صورت ترديد بيان فرموده .
ولى مخفى نباشد كه جمع بين اخبار مذكور ممكن نيست چه آنكه لسان بعضى از آنها از توجيه و تصرّف در آن و حمل بر خلاف ظاهر آبى است .
مؤلف گويد :
منظور شارح ( ره ) از تعسّف داشتن جمع بين اخبار تعريض به مرحوم شيخ است زيرا ايشان در كتاب تهذيب بين اخبار جمع نموده و روايات دالّه بر افضليت قرائت را حمل بر امام نموده و روايات تسبيح را بر خصوص منفرد و اينجمع خالى از تعسّف نيست زيرا در روايت جميل بن درّاج تصريح به منفرد شده و معذلك در حق وى قرائت را از تسبيح افضل قرار داده چنانچه در روايت محمد بن قيس تصريح دارد كه حضرت امير المؤمنين عليه السّلام به طور على الدّوام در دو ركعت اخير مبادرت به تسبيح مى فرمودند و از اين تعبير مىتوان افضليت تسبيح را بر قرائت حتّى در حق
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 388
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٨٨