و هو الأربع و إن كان جزؤه كالركعتين ، و الأربع في مواضع التخيير .
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
مصلّى بعد از اينكه در دو ركعت اخير ذكر واجب را اداء نمود يعنى يك بار تسبيحات اربعه را گفت جايز است زائد بر آن را ترك نموده و نگويد :
سپس مىفرماين :
در جواز ترك زائد دو احتمال است :
الف : بگوئيم مقدار زائد چون مستحبّ است لاجرم در ترك آن مجاز هستيم چه آنكه قدر واجب همان است كه تسبيحات اربعه را يك مرتبه بگويد .
ب : ملتزم شويم كه مقدار زائد يكى از دو عدل ( بكسر عين ) واجب تخييرى است يعنى مصلّى مخيّر است تسبيحات را يك بار بگويد يا بيشتر و به مقتضاى اينكه در هرواجب تخييرى مىتوان به آوردن بعضى از افراد اكتفاء نموده و ابدال ديگر را ترك نمود لهذا ترك زائد در اينجا حايز است .
اشكال
تخيير در واجبات موقعى صحيح است كه بين افراد واجب مخيّر تباين باشد نظير آزاد كردن عبد و روزه شصت روز و اطعام شصت فقير كه كفاره افطار عمدى روزه ماه رمضان است .
ولى در موردى كه افراد اقلّ و اكثر باشند مثل مورد بحث چه آنكه تسبيحات اربعه اقلّ و افراد ديگر كه نه يا ده و يا دوازده تسبيح باشند اكثر هستند تخيير بين افراد بىمعنا است زيرا
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 381
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٨١