نسبها في الذكرى إلى كلام الأصحاب مع السجدة و الخطوة ، و قد ورد النص في الفصل بتسبيحة ، فلو ذكرها كان حسنا .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
مستحب است بين اذان و اقامه با خواندن دو ركعت نماز يا بجاى آوردن يك سجده يا نشستن و يا يك گام برداشتن و يا با سكوت فاصله بياندازند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مستحب است بين اذان و اقامه بواسطه امورى فاصله قرار دهد :
الف : دو ركعت نماز اگرچه از نوافل روزمرّه باشد .
ب : سجده .
ج : نشستن و در خصوص آن روايت و نصّى وارد شده است ولى مىتوان سجده را نيز در جلوس داخل كرد و بدين وسيله آن را مشمول نصّ قرار داد زيرا سجده همان جلوس است با اضافه با اين تفاوت كه مزيّت و شرافت بيشترى بر مطلق جلوس دارد .
مؤلف گويد :
مراد از نصّ مزبور روايتى است كه مرحوم شيخ الطائفه در ج 1 ص 309 از كتاب استبصار به اين شرح نقل مىفرمايد :
خبر داد به من حسين بن عبيد اللّه از احمد بن محمّد از پدرش از محمّد بن علىّ بن محبوب از محمّد بن الحسين از حسن بن علىّ به يوسف از يوسف بن عميره از بعضى اصحاب از مولانا ابى عبد اللّه عليه السّلام قال : بين كلّ اذانين قعدة الّا المغرب فانّ بينهما نفس .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 340
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٤٠