بنابراين در اطاق مسكونى اگر بحسب اتفاق آتشى روشن باشد نماز خواندن مكروه نيست اگرچه آتش هرقدر زياد باشد .
مرحوم مصنّف مىفرماين :
د : خانههاى زردشتيان .
شارح ( ره ) مىفرماين : وجه آن دو امر است :
1 - روايت كه از آن نهى نموده .
2 - خانههاى ايشان از نجاست غالبا منفك نيست و پرواضح است كه در اماكن متنجّسه نماز خواندن مرجوح است و زوال كراهت به اين است كه آنجا را مرطوبى نموده و صبر كنند تا خشك شود پس از آن نماز بخوانند .
مؤلف گويد :
مقصود از روايت نهى خبرى است كه مرحوم صاحب وسائل در ج 3 ص 442 به اين شرح نقل نموده :
محمّد بن يعقوب از محمّد بن يحيى از محمّد بن احمد از محمّد بن عبد الحميد از ابى جميله از ابى اسامه از ابى عبد اللّه عليه السّلام قال : لا تصلّ فى بيت فيه مجوسى و لا بأس بان تصلّى و فيه يهودىّ او نصرانىّ .
مرحوم مصنّف مىفرماين :
ه : در معطن : شارح ( ره ) مىفرمايد :
كلمه مزبور بكسر طاء مفرد معاطن است به معناى محلّ آرميدن شتران در وقت آشاميدن آب مىباشد .
مرحوم مصنّف مىفرماين :
و : محلّ جريان آبها يعنى رودخانه و نهرها اگرچه آب در آنها نباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 237
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٣٧