شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از ( رداء ) جامه يا شبيه آن است نظير پارچه و پتو و امثال آنكه آنها را بدوش انداخته سپس از قسمت جلو طرف چپ را روى طرف راست قرار مىدهند .
و سپس مىفرمايد :
همانطورى كه مرحوم مصنف فرمود حكم مزبور در حق امام جماعت است اما مأموم تنها در حق وى مستحب است كه رداء به دوش گيرد اما ترك آن براى وى مكروه نيست بلكه فقط ترك اولى مىباشد .
قوله : او ما يقوم مقامه : ضمير در [ مقامه ] به ثوب راجعست .
قوله : يجعل على المنكبين : ضمير نائب فاعلى در [ يجعل ] به رداء راجع است .
قوله : امّا غيره : يعنى غير امام .
قوله : فيستحب له : ضمير در [ له ] به غير امام راجعست .
قوله : لا يكره تركه : يعنى ترك رداء .
قوله : بل يكون خلاف الاولى : ضمير در [ يكون ] به ترك رداء راجع است .
متن :
( و النقاب للمرأة و اللثام لهما ) أي للرجل و المرأة ، و إنما يكرهان إذا لم يمنعا شيئا من واجبات القراءة ( فإن منعا القراءة حرما ) و في حكمها الأذكار الواجبة .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ل : براى زنان در حال نماز مكروهست نقاب بياندازد چنانچه براى مردان و زنان هردو لثام ( دستمالى كه به دهان ميبندند ) كراهت دارد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 189
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٨٩