حرير راجع است .
قوله : ما لا تتمّ الصّلوة فيه : كلمه [ لا تتمّ ] يعنى لا تصحّ و ضمير در [ فيه ] به ماء موصوله راجعست .
قوله : و ما يجعل منه : ضمير در [ منه ] به ماء موصوله راجع است كه مقصود از آن حرير مىباشد .
قوله : و نحوها : يعنى نحو اطراف ثوب .
قوله : ممّا لا يزيد عن اربع اصابع مضمومة : كلمه [ من ] در [ ممّا ] بيانست براى [ ما يجعل منه ] .
قوله : امّا الافتراش له : ضمير در [ له ] به حرير راجع است و مقصود از اين عبارت آنست كه حرير را فرش و سجّاده خود قرار دهد .
قوله : فلا يعد لبسا : ضمير نائب فاعلى در [ لا يعدّ ] به افتراش راجع مىباشد .
مؤلف گويد :
اين عبارت اشاره است به اينكه در دليل ما را از لبس حرير و پوشيدن آن منع و نهى فرمودهاند و چون حرير به زير پاى انداختن و روى آن نماز خواندن [ لبس ] محسوب نمىشود بنابراين اشكالى ندارد .
قوله : كالتّدثّر به : ضمير در [ به ] به حرير راجع بوده و مقصود از [ تدثّر ] پيچيدن حرير به خود به صورت بالاپوش مىباشد .
قوله : و التوسّد : كلمه [ وساده ] بالش را گويند و [ توسّد ] يعنى حرير را به عنوان بالش مورد استفاده قرار دهد .
قوله : و الرّكوب عليه : ضمير در [ عليه ] به حرير راجعست .
متن :
( و يسقط ستر الرأس ) و هو الرقبة فما فوقها ( عن الأمة
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 182
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٨٢