3 - لباسى كه ساتر بدن كسى است كه تربيت و پرستارى كودكان را به عهده دارد همچون دايهگان كه بواسطه محشور بودن و مباشرتشان به اين امر غالبا جامه ايشان در معرض متنجّس شدن است كه از اين تنجّس نيز به دو شرط عفو شده است :
اوّل : شخص مزبور يك جامه بيشتر نداشته باشد پس اگر بر غير آن نيز قادر باشد ولو به خريدن يا اجاره نمودن و يا عاريه گرفتن باشد حق ندارد در جامه متنجّس نماز بخواند بلكه بايستى جامه پاك را به وسائل نامبرده تهيّه كند .
دوّم : شرط است كه تنجّس جامه تنها به بول طفل باشد پس در غير اين صورت از آن عفو نشده و جايز نيست كه وى با لباس متنجّس نماز بخواند چنانچه اگر بدنش متنجّس باشد ولو به بول طفل لازم است آن را تطهير نمايد و با آن حال حق ندارد نماز بخواند .
قوله : بشرطيه : ضمير مجرورى به عفو راجعست .
قوله : بل لمطلق الولد الخ : يعنى صبىّ ( پسر بچّه ) خصوصيّتى ندارد بلكه همانطورى كه در روايت وارد شده ثوب كسى كه مربّى ولد است اعم از پسر يا دختر واجد اينحكم مىباشد پس بهتر بود مرحوم مصنف نيز در عبارت تعميم مىدادند .
و اما روايت :
مقصود حديثى است كه مرحوم صاحب وسائل در ج 2 صفحه 1004 به اين شرح نقل فرموده :
محمّد بن الحسن باسنادش از محمّد بن احمد بن يحيى از محمّد بن المعاذى از محمّد بن خالد از سيف بن عميره از ابو حفص از ابى
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 171
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٧١