شارح ( ره ) مىفرماين :
افضل اين است كه اين دو ركعت را بعد از فريضه عشاء بخواند بلكه تعقيبات و نماز مستحبّى يا واجبى را كه اراده داشته خوانده سپس نافله عشاء را بجاى آورند .
مؤلف گويد :
پارهاى از نوافل در ماه رمضان را مىبايست بعد از نماز عشاء خواند .
و مرحوم مصنف در بعضى از عباراتش فرموده :
اين نوافل را بعد از وتيره بخواند چنانچه در نفليه اين طور گفته و در بعضى ديگر از تأليفاتش به عكس فرموده همچون كتاب ذكرى .
شارح ( ره ) مىفرمايد :
از عبارتش در اينجا استفاده مىشود كه مانند نفليه فرموده زيرا گفته است وتيره را بعد از عشاء بخواند و ظاهر بعديّت اين استكه بين آن و عشاء نماز ديگرى فاصله نشود ، البتّه بهر كدام عمل كند اشكالى نبوده بلكه امر با فضيلتى مىباشد .
قوله : و محلّهما بعدها : ضمير تثنيه در [ محلّهما ] به ركعتان راجعست .
قوله : و الافضل جعلهما بعد التعقيب : ضمير در [ جعلهما ] به ركعتان عود مىكند .
قوله : يريد فعلها : ضمير در [ يريد ] بمصلّى و در [ فعلها ] به صلوة راجعست .
قوله : فى تقديمهما : يعنى تقديم ركعتين ( نماز وتيره ) .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 16
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٦