و آن را مقارن با تكبير قرار دهد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
لازم است نيّت مشتمل بر قصد فعل يعنى نماز بر ميّت واحد يا متعدد باشد اگر چه مصلّى ميّت را نشناسد حتى اگر مذكّر يا مؤنث بودنش را نداند مىتواند ضمير را مذكر آورده تا آن را به تأويل ميّت ببرد يا مؤنث بياورد تا مرجعش را جنازه قرار دهد .
سپس در ذيل [ متقرّبا ] مىفرماين :
در اعتبار و شرط قصد وجه ( مقصود از قصد وجه نيّت وجوب و ندب است ) همانطوريكه اين بحث در غير نماز ميّت از عبادات ديگر مطرح است مرحوم مصنف دو قول در كتاب ذكرى دارند .
سپس در دنبال [ مقارنة للتّكبير ] مىفرمايد :
لازم است مصلّى حكم نيّت را تا آخر نماز ادامه بدهد و از آن انصراف پيدا نكند .
قوله : على الميّت المتّحد او المتعدّد : يعنى اگر ميّت واحد بود لازم است مصلّى نماز را تنها براى او قصد كند و در صورتى كه متعدّد باشند واجب است تمام را در نظر بگيرد .
قوله : و ان لم يعرفه : ضمير فاعلى بمصلّى و ضمير مفعولى به ميّت راجعست .
قوله : لو جهل ذكوريّته و انوثيته : ضمير فاعلى در [ جهل ] به مصلّى و ضميرهاى مجرورى در [ ذكوريته ] و [ انوثيّته ] بميّت راجعست .
قوله : كغيرها : ضمير مؤنث به صلوة ميّت راجعست .
قوله : مستدامة الحكم الى آخرها : مقصود از [ استدامة
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 482
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٨٢