قوله : و فخذيه : يعنى دوران ميّت .
قوله : الى حيث تنتهى : ضمير در [ تنتهى ] به خرقه راجع است .
قوله : ثمّ يدخل طرفها : كلمه [ طرف ] يعنى پايان و آخر و ضمير مؤنث در آن به [ خرقه ] راجعست .
قوله : تت الجزء الّذى تنتهى اليه : ضمير در [ تنتهى ] به خرقه و در [ اليه ] به جزء عود مىكند .
قوله : سميّت خامسة : ضمير در [ سميّت ] به خرقه عود مىكند قوله : نظرا الى انّها : ضمير مؤنث در [ انّها ] بخامسه عود مىكند .
قوله : الكفن الواجب و هو الثلاث : ضمير [ هو ] به واجب راجعست .
قوله : و هو الحبرة و الخامسة : ضمير [ هو ] به ندب راجع است .
قوله : و امّا العمامة فلا تعد الخ : شارح قطعات واجب و مستحب را پنج قطعه دانست سه قطعه را واجب و دو را مستحب لذا ممكن است كسى اشكال كند كه قطعات مستحب نيز با در نظر گرفتن عمامه سه مىشود ، در جواب مىفرمايد : عمامه از قطعات كفن محسوب نمىشود اگر چه فقهاء آن را در مبحث كفن به صورت مستحب ذكر كردهاند .
متن :
« و للمرأة القناع » يستر به رأسها « بدلا عن العمامة و » يزاد عنه لها « النمط » : و هو ثوب من صوف فيه خطط تخالف لونه ، شامل لجميع البدن فوق الجميع .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 458
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٥٨