فلذا نمىتوان آن را بعنوان مدرك مورد اشتشهاد قرار داد .
مؤلف گويد :
صاحب وسائل اين روايت را در جلد دوّم 729 باينشرح نقل مىفرمايد :
عدّهاى از اصحاب از سهل بن زياد از بعضى بطور مرفوعه نقل كردهاند قال : سألته كيف تكّفن المرأة فقال : كما يكّفن الرّجل غير انّها تشدّ على ثدييها خرقة تضمّ الثّدى الى الصدر و تشدّ على ظهرها و يصنع لها القطن اكثر ممّا يصنع للرّجال و يحشى القبل و الدّبر بالقطن و الحنوط ثمّ يشدّ عليها الخرقة شدّا شديدا .
قوله : يستر به رأسها : ضمير در [ به ] به قناع و در [ رأسها ] به مرئه راجعست .
قوله : و يزاد لها عنه : ضمير در [ لها ] به مرئه و در [ عنه ] به رجل عود مىكند .
قوله : من صوف فيه خطط : صوف يعنى پشم و ضمير مجرورى در [ فيه ] به ثوب راجعست .
قوله : تخالف لونه : ضمير در [ تخالف ] به خطط راجع بوده و ضمير در [ لونه ] به ثوب عود مىنمايد .
قوله : و كذا تزاد عنه : ضمير در [ تزاد ] به مرئه و در [ عنه ] به رجل راجعست .
قوله : يلفّ بها ثدياها : ضمير در [ بها ] به خرقه راجع بوده و ضمير در [ ثدياها ] به مرئه عود مىنمايد .
قوله : و تشدّ الى ظهرها : ضمير در [ تشدّ ] به خرقه و در
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 460
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٦٠