سپس شارح ( ره ) مىفرماين :
اين استدلال ضعيف است زيرا مسّ ميّت به شرط نجاست موجب غسل مىشود چنانچه شرح آن گذشت پس چطور استخوان مجرّد از گوشت كه حكم طهارت بر آن هست ملحق به ميّت باشد .
قوله : و المبان منه : ضمير در [ منه ] به جزء المشتمل على العظم راجع است .
قوله : دوران الغسل معه وجودا و عدما : ضمير در [ معه ] به عظم عود مىكند .
قوله : و هو ضعيف : ضمير [ هو ] به [ استناد ] راجعست .
متن :
« و يجب فيه » أي في غسل المس « الوضوء » قبله أو بعده كغيره من أغسال الحي غير الجنابة .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
و در غسل مسّ وضوء واجب است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
بعد از مسّ ميّت اگر شخص مسّكننده بخواهد نماز بخواند قطعا غسل بر او واجب است ولى براى نماز به اين غسل نمىتواند اكتفاء كند بلكه وضوء لازم مىباشد اعم از اينكه وضوء را قبل از غسل بگيرد يا بعد از آن و بهر تقدير وضوء واجب است همانطورى كه در ساير اغسال غير از غسل جنابت همين حكم وجود دارد كه براى نماز به آنها اكتفاء جايز نيست قوله : قبله او بعده : ضمير در [ قبله ] و [ بعده ] به غسل راجع است .
قوله : كغيره من اغسال الحى : ضمير مجرورى در [ كغيره ]
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 394
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٩٤