مؤلف گويد :
مثلا : زنى پنج روز خون سياه ديد و سپس پنج روز بعد خون سرخ از او خارج شد و پس از آن پنج روز پاك گرديد و بعد از آن دو مرتبه به مدّت كمتر از ده روز خون سياه از او خارج گرديد .
در اينجا خون سياه اول و دوّم هردو حيض مىباشد فلذا اين زن در سه روز اوّل اين دو خون سياه بايد ايّام استظهار بگيرد و بعد از آن تا وقتى كه خون قوى ( خون سياه ) ادامه دارد به احكام حيض عمل نمايد .
مناط قوت در خون ذات التمييز
سپس مرحوم شارح مىفرماين :
اعتبار قوّت خون در زن ذات التمييز به سه امر مىباشد :
1 - رنگ ، بنابراين خون سياه از قرمز و قرمز از اشقر و اشقر از زرد و زرد از كدر قوىتر مىباشد .
2 - بو ، در نتيجه خونى كه بوى كريه دارد از خون بدون بو و خونى كه بويش ضعيفتر است قويتر مىباشد .
3 - قوام ، لذا خون سفت از رقيق قويتر است .
ناگفته نماند خونى كه از هرسه جهت واجد قوّت است از خونى كه داراى دو جهت است قويتر بوده و به همين قياس خونى كه از دو نظر قوّت دارد از خونى كه واجد يك جهت است قويتر مىباشد چنانچه خونى كه از يك جهت مناط قوّت را دارا است از خونى كه فاقد تمام جهات است قويتر است .
سپس مىفرماين :