شارح ( ره ) مىفرماين :
تا مادامى كه خون خارج امكان و احتمال تحيّض را دارد جزما و قطعا نميتوان حكم به آن نمود بلكه تنها صرف احتمال و ثبوت است اما بعد از اينكه به حدّ اعتبار رسيد بطور حتم احكام حيض را بر آن مترتّب مىكنند .
و اما حدّ اعتبار آن زمانى است كه امكان در چيزى كه تحيّض متوقف به آن است مستقرّ شود مثلا زنى داراى شش روز عادت عدديّه است اگر بعد از شش روز خون ادامه پيدا كند در روزهاى بعد خون خارج امكان حيض بودن را داراست ولى اين تنها احتمال و امكان صرف است لكن اگر تا ده روز ادامه پيدا كرد و بعد منقطع شد اين امكان مستقرّ شده و امكان به حدّ اعتبار رسيده و در نتيجه در چهار روز اضافه نيز كه از آن به ايّام استظهار ( ايّام احتياط ) تعبير مىكنند قطعا حيض مىباشد چنانچه در ابتداء رؤيت در روز اوّل و دوّم فقط مجرّد احتمال است پس اگر قبل از سه روز قطع گرديد معلوم مىشود حيض نبوده و در صورت ادامه و گذشتن از سه روز امكان مستقر شده و به حد اعتبار مىرسد و لاجرم حكم به تحيّض قطعى مىگردد .
و از اين بيان معلوم شد كه زنان صاحب عادت دو مرتبه ايّام استظهار دارند :
الف : در سه روز ابتداء رؤيت .
ب : در ايّام بعد از عادت تا به ده روز برسد .
4 - اقسام زنان
در باب حيض ابتداء زنان را به دو دسته تقسيم مىكنند :