4 - اوصاف يعنى خون علائم غالبى حيض را واجد باشد و نيز مثلا اگر زن عادت مستقرّه نداشت ولى خونهاى متعدّد از وى خارج مىشود منتهى يك خون از خونهاى ديگر قويتر است همان قوى ممكنست حيض باشد چنانچه اگر از وى خون سياه و سرخ و زرد خارج شود مىتوان خون سياه را حيض دانست و از اين زن به [ ذات التّمييز ] نام مىبرند .
5 - محل خروج : بعضى از فقهاء ميفرمايند خون حيض از جانب راست رحم خارج مىشود چنانچه مرحوم مصنّف در دروس چنين فرموده و بعضى ديگر همچون صدوق و شيخ ( رهما ) قائل به جانب چپ هستند با توجّه به اين دو رأى بنابر قول اول هرخونيكه از جانب راست خارج شود امكان حيض بودنش مىباشد چنانچه اگر از جانب چپ خارج گردد اين امكان بنابر قول طائفه دوّم وجود دارد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
امكان حيض بودن خون بحسب حال زن مىباشد يعنى وى بايد از نظر سنّ بالغ و غير يائسه باشد و نيز خون از سه روز كمتر نبوده و از ده روز بيشتر نباشد چنانچه از نظر دوام بايد سه روز پشت سر هم باشد و نيز از نظر وصف بايد رعايت شود از اينرو اگر زن صاحب تمييز است خون قوى در وى امكان حيض بودن را دارد .
ناگفته نماند اگر محلّ خروج را در خون حيض معتبر دانستيم رعايت آن در امكان نيز دخالت دارد .
قوله : بان تكون بالغة غير يائسه : ضمير در [ تكون ] به زن راجعست و مقصود از [ بالغه ] آنست كه سنّ وى [ نه سال ] تمام و بيشتر باشد و مراد از [ يائسه ] زنى است كه ديگر حيض نمىشود .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 310
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣١٠