آنكه در قبل پنهان شده و يا در دبر غايب گردد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
دو چيز سبب حصول جنابت است :
1 - انزال و خروج منى چه در بيدارى بوده و چه در خواب باشد .
2 - داخل شدن مقدار حشفه ( ختنهگاه ) و آنچه در حكم آن است همچون مقدار حشفه از كسى كه حشفهاش قطع شده در قبل يا دبر ، اعم از آنكه در دبر مرد بوده يا زن باشد ، مفعول زنده بوده يا مرده باشد ، منى خارج شده يا بيرون نيايد كه در اين صورت هم فاعل و هم قابل ( مفعول ) هردو جنب مىشوند .
قوله : الانزال للمنى : انزال منى هم در زن موجب جنابت است و هم در مرد اگر چه در زن برخى آن را انكار نمودهاند .
قوله : و ما فى حكمها : ضمير مؤنث به حشفه راجعست .
قوله : كقدرها من مقطوعها : ضميرهاى مؤنث بحشفه راجع مىباشند .
مؤلف گويد :
مقصود اينست كه اگر حشفه شخصيى قطع شده باشد و به قدر حشفه از بقيّه آلتش در قبل يا دبر داخل گردد براى فاعل و مفعول جنابت حاصل مىشود .
متن :
و متى حصلت الجنابة لمكلف بأحد الأمرين تعلقت به الأحكام المذكورة : « فيحرم عليه قراءة العزائم » الأربع و أبعاضها حتى البسملة و بعضها إذا قصدها لأحدها ، « و اللبث في المساجد » مطلقا « و الجواز في المسجدين » الأعظمين بمكة و المدينة .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 273
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٧٣