المراد منه هنا الاستحباب لأنه عبادة لا تقع إلا راجحة و إن وقعت مكروهة ، فكيف إذا انتفت الكراهة .
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
تعبير بجواز فرمود ، شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از جواز ، معناى اخص آنكه مباح ( تساوى طرفين ) باشد نيست بلكه مراد مصنّف معناى اعم آنكه شامل استحباب و وجوب نيز مىشود مىباشد و جهت آن اينست كه ذكر به لحاظ عبادت بودنش هيچ گاه مرجوح يا متساوى الطّرفين نيست و بدون شبهه حكايت اذان يا قرائت آية الكرسىّ ذكر بوده و مستحب مىباشند در نتيجه منظور از جواز معناى اعم بوده و معنائى از اعم خصوص استحباب اراده شده است .
سپس در ذيل [ و ان وقعت مكروهة ، فكيف اذا انتفت الكراهة ] مىفرماين :
بعضى از عبادات در خصوص بعضى از اوقات يا اماكن مكروهست نظير نماز تطوّعى بعد از نماز صبح تا طلوع خورشيد يا خواندن نماز در حمّام ولى چنانچه در محلّش مقرّر است مقصود از كراهت در اين موارد قلّت ثواب است مثلا اگر گفتند نماز در حمّام مكروه است يعنى ثوابش نسبت به نماز در مسجد يا خانه كمتر مىباشد نه اينكه ترك آن از فعلش بهتر است در نتيجه مىگوئيم در مواردى كه حتّى عبادت مكروه به معناى مزبور است مرجوح نمىباشد چه رسد به اين كه كراهت به اين معنا را نيز داشته باشد همچون حكايت اذان در وقت تخلّى يا قرائت آية الكرسىّ در اين حال .
قوله : و ما فى معناه : ضمير در [ معناه ] به اذان راجع
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 266
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٦٦