نجاست چنين وارد شده است .
مترجم گويد :
مقصود شارح از نصّ ، نصوصاتى است كه مرحوم صاحب وسائل در ج 2 ص 1001 نقل فرموده از جمله صحيحه علاء بن رزين است كه به اين شرح روايت فرموده :
محمد بن الحسن باسنادش ، از حسين بن سعيد ، از صفوان ، از علاء ، از محمد ، از احد الصّادقين عليهما السلام قال : سئلته عن البول يصيب الثّوب قال اغسله مرّتين .
سپس مرحوم شارح در توجيه اطلاق مصنف ( ره ) مىفرماين :
وجه اطلاق عبارت مرحوم مصنف در اينجا اين است كه اگرچه نصّ در خصوص بول دو بار فرموده ولى مرحوم مصنف نظرش اين است كه چون غير بول همچون خون و منى و امثال اينها از نظر نجاست اقوا از بول مىباشند پس قطعا در آنها نيز دو بار بايد واجب باشد پس آنها را از باب مفهوم موافقت ( مفهوم اولويّت ) بر بول حمل فرموده .
سپس در تضعيف اين وجه مىفرماين : ولى اين استدلال صحيح نيست زيرا غير بول يا با بول از نظر نجاست مساوى بوده و يا اضعف مىباشد و شاهد اين مدّعى اين است كه از خون كمتر از در هم بغلى عفو شده ولى از بول به هيچ وجه عفو نشده است در نتيجه بايد گفت پس اگر جامهاى به غير بول متنجّس شد يك بار بيشتر واجب نيست چنانچه مرحوم مصنف در بيان بطور قطع و جزم همينطور فرموده ولى در كتاب ذكرى به صورت ترديد اين حكم را القاء نموده است .
سپس مىفرماين :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 148
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٤٨