خلو از آن عفو شده و ازاله و تطهيرش لازم نيست .
1 - در حال نماز جارى و سارى باشند بطورى كه از اول نماز تا به آخر قطع نشود .
2 - بفرض اينكه قطع شود زمان قطعش كمتر از مقدار خواندن نماز باشد مثلا اگر به قدر دو دقيقه قطع شود نماز به مقدار سه دقيقه طول بكشد فلذا در صورتى كه مقدار قطع آن براى خواندن نماز واسع باشد مرحوم مصنف در ذكرى ازاله را واجب دانسته و فرموده : چون ضررى در ازاله نيست لاجرم لازمست بر طرف شود .
سپس مىفرماين : ولى آنچه از اخبار استفاده مىشود اينست كه تا ما دامى جراحت و دمل خوب نشده و بر طرف كردن و آب كشيدن خونش لازم نيست اگرچه در اثناء مقدارى نيز قطع شده و به فرض آب كشيدنش هم مضرّ نباشد و حق نيز همين است :
مترجم گويد : از جمله رواياتى كه دلالت بر فرموده شارح ( ره ) دارد صحيحه ابى بصير است كه مرحوم صاحب وسائل در ج دوم صفحه 1028 از ثقة الاسلام كلينى به اين شرح نقل فرموده :
محمد بن يعقوب ، از محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد ، از معوية بن حكيم ، از معلّى بن عثمان ، از ابى بصير قال : دخلت على ابيجعفر عليه السلام و هو يصلّى فقال لى قائدى انّ فى ثوبه دما فلمّا انصرف قلت له : انّ قائدى اخبرنى انّ بثوبك دما فقال لى : انّ بى دما ميل و لست اغسل ثوبى حتى تبرأ .
قوله : دم الجرح و القرح : مقصود از جرح بفتح جيم زخم و از [ قرح ] بضم قاف دمل مىباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 138
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٣٨