سلطها از نظر گنجايش با يكديگر متفاوت و مختلف باشند .
قوله : اى لنجاسته المستندة الى موته : ضمير مجرورى در [ لنجاسته ] و [ موته ] به انسان راجعست .
قوله : سواء فى ذلك الذّكر و الانثى : مشار اليه [ ذلك ] وجوب هفتاد دلو مىباشد .
قوله : ان لم نوجب الجميع لما لا نص فيه : كلمه [ ان شرطيه ] قيد است براى خصوص [ المسلم و الكافر ] و حاصل مراد شارح ( ره ) اينستكه :
كافر نصّ خاصّى ندارد و على القاعده بايد به ما لا نص فيه ملحق شود و در آن دو قول است :
1 - نزح جميع كه مشهور به آن قائل مىباشند .
2 - سى يا چهل دلو .
حال اگر در ما لا نص فيه رأى دوّم را اختيار نموديم مىگوئيم :
هفتاد دلو در نصّ براى مطلق انسان است چه صغير و چه كبير ، چه مسلمان و چه كافر زيرا اگر هفتاد دلو را اختصاص به مسلمان دهيم لازم مىآيد كافر سى يا چهل دلو داشته باشد و از آن چنين انتزاع مىشود كه ميّت مسلمان انجس از ميّت كافر باشد ولى اگر در ما لا نص فيه مقاله مشهور را پذيرفتيم هفتاد دلو مختص به مسلمان و در كافر همه آب چاه را بايد بكشيم .
قوله : و الّا اختص بالمسلم : يعنى و اگر در ما لا نص فيه جميع را واجب دانستيم هفتاد دلو به مسلمان اختصاص پيدا مىكند .
متن :
« و خمسين » دلوا « للدم الكثير » في نفسه عادة كدم الشاة المذبوحة ، « غير الدماء الثلاثة » ، لما تقدم .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 59
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥٩