طهارت محسوب نمىشوند اين است كه :
در وضوء و غسل يا تيمّم اعم از اينكه واجب و رافع بوده يا چنين نباشند اگر بعضى از افعال در آنها واقع شود چنانچه در غسل تنها سر و گردن به نيّت غسل و با قصد قربت شسته شود يا در وضوء فقط صورت يا دست راست را بشويد كه در اين دو عمل صدق مىكند بگوئيم طهور به قصد قربت استعمال شده ولى معذلك به آن طهارت نگويند چه آنكه در داخل شدن نماز به اين مقدار نمىتوان اكتفاء نمود .
سؤال
اگر گفته شود :
طهارت نسبى و اضافى نسبت به اين اعضاء حاصل است و عدم جواز دخول در نماز به جهت آنست كه طهارت كامله حاصل نشده از اينرو اشكال مذكور بتعريف وارد نيست .
جواب
در جواب مىگوئيم :
طهارت امر بسيط و غير قابل تجزيه بوده و امرش دائرمدار بين وجود و عدم است و براى آن نمىتوان مراتب قائل شد و هرگز نمىشود آن را از ماهيّات مقول بتشكيك قرار داد از اينرو يا با مقدار شستن مزبور حاصل است و يا نيست :
اگر حاصل است پس به همان مقدار بايد بتوان در دخول به نماز قناعت كرد و اگر حاصل نيست پس چرا تعريف شامل آن مىشود .
قوله : و ينتقض فى طرده : ضمير در [ طرده ] به تعريف راجع است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 16
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٦