يعنى : هنگامى كه صبح مينموديم بچههاى از أهل ما مىگفتند بيائيد تا آنكه بيايد صيد نزد ما وجمع كنيم هيزم را بجهت پختن آن صيد .
شاهد در « ان يأتنا » است كه « ان » به « يأتنا » جزم داده است .
ونيز بقول جميل بن عبد اللّه بن معمر تمسّك كردهاند :
أحاذر ان تعلم بها فتردّها * فتتركها ثقلا على كما هيا
يعنى : دورى مىكنم از اينكه بثيته بآن حاجت ونياز من آگاه شده پس آنرا نپذيرفته وردّ كند درحاليكه سنگينى آن بر دوشم بماند همانطورى كه پيش از اين ثقل وسنگينى بر دوشم داشت .
شاهد در « ان تعلم » است كه « ان » به تعلم جزم داده است .
مصنّف مىگويد :
در استدلال باين بيت مناقشه واشكال داريم زيرا جمله « فتردها » معطوف به « تعلم » بوده ومنصوب قرائت شده واين نصب خود شاهد بارزى است براينكه « تعلم » نيز منصوب است منتهى اگر در اين بيت مجزوم خوانده شده در واقع مجزوم نيست بلكه از باب ضرورت شعري ساكن گرديده است .
سپس مصنّف گويد :
گاهى بعد از « ان » فعل را مرفوع ميخوانند همچون قرائت بن محيصن :
لمن أراد ان يتم الرضاعة ( براي كسيكه قصدش اينستكه دوران شير دادن را تمام برساند ) .
شاهد در « ان يتم » است كه لفظ « يتم » بعد از « ان » در اين قرائت مرفوع خوانده شده ونيز مانند قول شاعر :
ان تقر ان على أسماء ويحكما * منّى السّلام وان لا تشعرا أحدا