پروردگار خود مناجاتى فرمود كه معناى فارسى آن اينست :
اى خداوند من توئى كه محلّ اعتماد منى در هرهمّى و غمى ، توئى كه محلّ اميدوارى منى در هرشدتى ، و توئى كه در هرامرى كه برمن وارد مىشود مايه اعتماد و اميدوارى منى ، اى چه غمهاى بسيار بزرگ كه برمن وارد شده كه عقلها در آن ضعيف گرديده و راه چاره در آن سدّ شده و دوستانم در چاره آن عاجز گرديدهاند و دشمنانم در آن زبان شماتت گشودهاند و من آن را به جناب تو عرض كردهام و شكوه آن را به تو نمودهام و از غير تو روى گردانيدهام و به جانب تو روى آوردهام ، پس تو از لطف خود فرج عطاء فرمودهاى و آن غصّه را بر طرف گردانيدهاى ، و توئى ولىّ هرنعمتى و صاحب هرحسنه و منتهاى هررغبتى .
سپس مؤلف بيت الاحزان فرموده :
خداوند لعنت كند بردنيا و اهل دنيا خصوصا براهل كوفه و شام كه اصلا اعتنائى به آن بزرگوار كه حجّت خداوند بود براهل آسمانها و زمينها نكردند بلكه فرصت ندادند كه مناجات با حضرت قاضى الحاجات را به آخر رساند و در همان ساعت خيرهگى كرده از اطراف رو به خيام طاهرات آوردند ، پس ديدند كه در عقل آنها در خندقها آتش برافروخته است ، پس شمر شرير كه خداوند دهان او را مملو از زقّوم جهنم گرداند فرياد زد كه :
يا حسين أتعجّلت بالنّار قبل يوم القيامة يعنى اى حسين پيشى گرفتهاى به آتش قبل از آتش روز قيامت پس آن حضرت سلام اللّه عليه فرمود : كيست فريادزننده ؟ گويا شمر بن ذى الجوشن باشد ؟
اصحاب عرض كردند : بلى شمر ملعون است .
فقال له الحسين عليه السّلام : يابن راعية المعز انت ادلى بها صليّا .
امام حسين عليه السّلام به آن نافرجام فرمود : اى ولد الزنا و اى فرزند گوسفندچران تو سزاوارترى كه به آتش جهنّم سوخته شوى .
از مدينه تا مدينه (مقتل) (فارسى) — صفحة 449
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٤٩