و « 1 » غذا زيره باج « 2 » به « 3 » روغن بادام « 4 » . و اللّه اعلم .
باب هفدهم « 5 » : در ضعف بصر و رفتن آب از چشم
علاج « 6 » لطيف گردانيدن غذاست و تقويت دماغ كردن به بوىهاى خوش و ترك روزه و جماع كردن و هليلهء كابلى و توتيا « 7 » خرد « 8 » سودن « 9 » و « 10 » در چشم كشيدن « 11 » .
باب هجدهم « 12 » : در گرانى و « 13 » درد گوش
گرانى گوش « 14 » ، مادهء غليظ بلغمى باشد .
علاج « 15 » : تخم رازيانه و بيخ مهك خراشيده و گل انگبين دهند « 16 » و به « 17 » غذا نخودآب با « 18 » خسك دانه . و تنقيهء دماغ به حب ايارهء فيقرا و ايارهء لوغاذيا كردن « 19 » .
و اگر سبب بادى غليظ باشد ، غذاى لطيف بايد دادن چون نخودآب و زيره باج « 20 »
هامش
( 1 ) . م : دادن .
( 2 ) . م : زيره ماج ؛ زيره باج : زيره با ، آشى را گويند كه با گوشت مرغ فربه و زيره و سركه پزند . ( لغتنامه ) .
( 3 ) . م : با .
( 4 ) . م : + دادن .
( 5 ) . م : + از مقالهء دوم .
( 6 ) . م : + آن .
( 7 ) . م : توتياى ؛ توتيا : « كلمه توتيا را معرب دودياى فارسى دانستهاند . حكيم مير محمّد مؤمن در كتاب تحفه دو نوع معدنى و مصنوعى براى آن ياد كرده است . صاحب مخزن الادويه دو نوع سفيد و زرد آن را مصنوع از دود قلع و سرب و مس دانسته است و مىنويسد : بيشتر از دود معدن سرب كرمان هنگام گداختن به دست آورند .
باز مىنويسد توتياى اخضر كه توتياى هندى است ، از مس با زاج سفيد به طريقه احتراق به عمل بياورند » .
( قانونچه ، ص 101 ، حواشى مترجم ) .
( 8 ) . م : خورد .
( 9 ) . م : سوده .
( 10 ) . م : - و .
( 11 ) . ل : + و اللّه اعلم .
( 12 ) . م : + از مقالهء دوم .
( 13 ) . م : - و .
( 14 ) . م : - گرانى گوش ؛ + يا ماده باشد غليظ يا بادى غليظ يا .
( 15 ) . م : + جلاب .
( 16 ) . م : دادن .
( 17 ) . م : - و به .
( 18 ) . م : به آب .
( 19 ) . م : دادن .
( 20 ) . م : ماج .