تخطي إلى المحتوى الرئيسي

رسائل حجابيه (فارسى) — صفحة 256

مساهمون:

ص٢٥٦
نامه‌اى ، صرف كردن وجه برّ و حتى زكات و درآمد موقوفات و سهم امام را براى آن مجاز شمرده ، به متديّنين توصيه كرد تا به آن كمك كنند . متن نامهء مرحوم سيد ابو الحسن اصفهانى كه آن را پس از رؤيت شمارهء نخست سال نهم نوشت ، به اين شرح است : بسم الله الرحمن الرحيم : مخفى نماناد ، چون مجلهء جليلهء دينيهء الاسلام كه از رشحات قلم عالم جليل و فاضل نبيل ، علم الاعلام ، مصباح الكلام ، ثقة الاسلام ، آقاى آقا شيخ محسن شيرازى دامت تأييداته نگارش مىيابد ، براى ارشاد جمال [ كذا ] و جلوگيرى از مقالات مضرّهء اهل ضلال و دفع و رفع تشويش اذهان مستضعفين به سبب بعضى از نشريات اعادى دين مبين ، قليل النظير ، و ترويج و طبع و نشر آن خدمت بزرگى است به عالم اسلاميّت ، البته اخوان مؤمنين بعد از التفات به فوايد جليلهء اين مجلهء دينيّه ، خواهند دانست كه اعانت و مساعدت و بذل مال در تهيهء وسائل طبع و نشر آن از اوضح مصاديق سبيل الله و اظهر افراد وجوه برّيه است . پس بر همه لازم است در ادامه آن اهتمام نموده ، از بذل مال و صرف وجوه حتى از زكات و اوقاف و وصايايى كه مصرف آنها وجوه برّيه است ، دريغ ننمايند ، بلكه اشخاصى كه سهم مبارك حضرت امام عليه السلام بر ايشان تعلق مىگيرد ، مأذونند كه خمس آن را صرف اين مصرف مهم نمايند ، قبول و ممضى است . « 1 » صدر هاشمى دربارهء محسن فقيه شيرازى مىنويسد : وى از مردم شيراز و از علما و وعاظ و مردى روشنفكر و با تقوا به شمار مىرفته و در اوايل ارديبهشت 1324 ش در شهر شيراز فوت نموده است . « 2 » مقالاتى كه در الاسلام چاپ مىشد ، بسيارى بدون عنوان نويسنده بود كه دست‌كم برخى از آن‌ها را بايد تأليف خود مدير محترم آن دانست . اما برخى از مقالات نيز نام نويسنده داشت كه به‌طور معمول در پايان مقاله ياد مىشد . با توجه به شماره‌هايى از مجله كه بنده ملاحظه كردم ، به نظر مىرسد كه پس از سال 1310 ش كه سال هشتم نشر مجله بوده ، و به احتمال شماره‌هايى از سال نهم ، مدتى كار نشر آن متوقف شده و باز در اواخر دورهء سلطنت رضاشاه ، يعنى سال 1318 ش شماره‌هايى چاپ شده است . در اين نشريه ، شمار زيادى مقاله دربارهء مسألهء حجاب انتشار يافت . بيشتر آن‌ها در
هامش
( 1 ) . تاريخ جرايد و مجلات ايران ، ج 1 ، ص 243 . وى مىافزايد متن اين حكم در شمارهء 51 روزنامهء ايران آزاد چاپ شده و به نظر نگارنده مىرسد كه اوّل حكمى است كه يك نفر مجتهد مسلّم طبق آن اجازه داده وجوه زكات و سهم امام صرف خريد مجله گردد و شايد قبل از اين دو مطبوعات فارسى سابقه نداشته است . ( 2 ) . همان ، ص 244 و بنگريد : دانشمندان و سخن‌سرايان فارس ، ركن‌زاده آدميت ( تهران ، 1340 ) ج 4 ، 149 . در آن‌جا تصويرى از مؤلف هم درج شده است .