بالزّمان او لحقوه ، و لا شكّ انّ النّسبة الثّانية آكد من الاولى ، و اذا اجتمع النّبستان ، كان نورا على نور ، كما فى الائمة المشهورين من العشرة الطّاهرة - صلوات اللّه عليهم اجمعين - و كما حرم على الاولاد الصّوريين الصّدقة الصّورية ، حرم على الاولاد المعنويّين الصّدقة المعنويّة ، اعنى : تقليد الغير فى العلوم و المعارف » .
هذا ، مخلّص كلامه ، و هو ممّا يستوجب أن يكتب بالتّبر على الاحداق لا بالحبر على الاوراق . و گويا منقول عنه علّامه محقّق دوانى باشد ، و در سالف زمان ، در كلام او ديدهام ، اين تحقيق را ، و حال كتابش حاضر نيست ، و تو اگر مباحث نبوّت و امامت اين كتاب « اسرار الحكم » را به تحقيق رسيده ، عارف به حقّ نبىّ و امام عليه السّلام شده ، و تصديق به اين و امثال اين را دارى ، به احسن وجه .
تذنيب : آيا فايده و ثمرهء صلوات ما ، بر او و آل او ، عايد به ما مىشود ، يا به آن بزرگواران ؟ كه روحانيّتشان كليّتى دارد و تماميّتى كه پيش از اين شنيدى ، و حالت منتظره نمانده ، به نحوى كه لايق « عقل كل » است و شأن « تامّات » ، نه « فوق التمام » تعالى .
و ما در « شرح دعاى صباح » ، مأثور از امير المؤمنين عليه السّلام تحقيق اين را كردهايم ، و اگر سعت روحانيّت و كليّت آن بزرگواران را رسيده [ باشى ] دانسته [ اى ] كه : حق [ در مسئله ] جمع است كه در عين اينكه عايد به ما مىشود ، عايد به آنان مىشود . چه اشعه ، بينونت ندارند از نيّر ، بلكه « لا به شرط » از صقع اويند .
مسألة : هشتم ، « تسليم » است
، و صورتش [ عبارتست از ] : « السّلام علينا و على عباد اللّه الصّالحين » ، يا « السّلام عليكم و رحمة الله و بركاته » . و مشهور آن است كه به هر كدام ابتدا كند ، ديگرى مستحبّ است ، و در ابتدا واجب تخييرىاند و پيش از اينها « السّلام عليك ايّها النّبىّ و رحمة اللّه و بركاته » مستحب است .
سرّ : حضور كل در « شهود » و خطاب به كلّ ، سببش كليّت وجود آدمى است و جامعيّتش ، همه را به نحو اجمال و وحدت ، و هر چند نباشند به نحو كثرت ، و « مجلى المجانى » و « جامع الجوامع » است . حضرت ختمى صلّى اللّه عليه و آله فرمود : « اوتيت جوامع